Kızlar, gerçekten son zamanlarda kendimi çok sabırsız ve yorgun hissediyorum. Daha sakin bir anne olmak istiyorum ama nasıl yapacağımı bilmiyorum. Gün içinde o kadar çok şey üst üste geliyor ki bazen farkına bile varmadan sesimi yükseltiyorum ya da hemen sinirleniyorum. Sonra da vicdan azabı çekiyorum. 
Özellikle Ramazan’da daha stresli oldum sanki… Açlık, susuzluk, uykusuzluk derken sabrım iyice tükeniyor ve farkına bile varmadan çocuklara bağırıyorum.
Halbuki bu ayda daha huzurlu ve sabırlı olmak isterdim ama tam tersi oldu. Kendimi kontrol etmekte zorlanıyorum, sonra da pişman olup üzülüyorum.
Çocuğumun her sorusuna sabırla cevap vermek, onunla daha kaliteli vakit geçirmek istiyorum ama işler, ev düzeni, yemek, temizlik derken bazen kendime bile zaman ayıramıyorum. Bazen düşünüyorum, çocuğumun annesi olmaktan çok bakıcısı gibi hissediyorum. Sürekli bir şeyleri yetiştirme telaşı, sorumluluklar derken onu yeterince dinleyemediğimi fark ediyorum. Halbuki onun çocukluğu bir daha geri gelmeyecek ve ben bu günleri daha huzurlu geçirmek istiyorum.
Sanırım en büyük problem anda kalamamak ve sürekli bir sonraki yapılacak işi düşünmek. Çocuğumla oynarken bile “Şimdi bulaşık var, birazdan çamaşırları da katlamalıyım” diye düşünüyorum. Bir yandan da öfke kontrolü konusunda kendimi eğitmek istiyorum. Ona bağırmak istemiyorum ama bazen gerçekten sabrım tükeniyor ve ne yapacağımı bilemiyorum.
Siz nasıl sakin kalıyorsunuz? Ramazan’da daha sabırlı ve anlayışlı bir anne olmak için neler yapıyorsunuz? Gerçekten bu konularda kendimi geliştirmek istiyorum.
Özellikle Ramazan’da daha stresli oldum sanki… Açlık, susuzluk, uykusuzluk derken sabrım iyice tükeniyor ve farkına bile varmadan çocuklara bağırıyorum.
Halbuki bu ayda daha huzurlu ve sabırlı olmak isterdim ama tam tersi oldu. Kendimi kontrol etmekte zorlanıyorum, sonra da pişman olup üzülüyorum.Çocuğumun her sorusuna sabırla cevap vermek, onunla daha kaliteli vakit geçirmek istiyorum ama işler, ev düzeni, yemek, temizlik derken bazen kendime bile zaman ayıramıyorum. Bazen düşünüyorum, çocuğumun annesi olmaktan çok bakıcısı gibi hissediyorum. Sürekli bir şeyleri yetiştirme telaşı, sorumluluklar derken onu yeterince dinleyemediğimi fark ediyorum. Halbuki onun çocukluğu bir daha geri gelmeyecek ve ben bu günleri daha huzurlu geçirmek istiyorum.
Sanırım en büyük problem anda kalamamak ve sürekli bir sonraki yapılacak işi düşünmek. Çocuğumla oynarken bile “Şimdi bulaşık var, birazdan çamaşırları da katlamalıyım” diye düşünüyorum. Bir yandan da öfke kontrolü konusunda kendimi eğitmek istiyorum. Ona bağırmak istemiyorum ama bazen gerçekten sabrım tükeniyor ve ne yapacağımı bilemiyorum.
Siz nasıl sakin kalıyorsunuz? Ramazan’da daha sabırlı ve anlayışlı bir anne olmak için neler yapıyorsunuz? Gerçekten bu konularda kendimi geliştirmek istiyorum.